بدا به حال ملتی که تنها دل خوشی اش فوتبال است!

هنگامی‌ که‌ آندره‌ آ، شاگرد گالیله‌، بی‌تاب‌ و خشمگین‌ فریاد می‌زند: «بدبخت‌ ملتی‌ که‌ قهرمان‌ ندارد». استاد به‌ آرامی‌ گفته‌ وی‌ را تصحیح‌ می‌کند؛ «بدبخت‌ ملتی‌ که‌ به‌ قهرمان‌ نیاز دارد.» / زندگی گالیله؛ #برتولت_برشت

فوتبال برای من یک پدیده است. چیزی شبیه رسانه، آزادی، تکنولوژی و … به آن با شک و تحسین نگاه می کنم. مثل یک سنگ نوشته باستانی با خطی که بلدش نیستم. با تردید به آن نزدیک می شوم، بی پروا در آغوشش می کشم، به آن خیره می شوم، از کشف یک رمزش مثل بچه ها ذوق می کنم، از تلخی اش شقیقه هایم درد می گیرد و از فریاد شادی اش گلویم …

اما از خلاصه شدن امیدها و ناامیدی های یک ملت در فوتبال می ترسم. می دانم وقتی برای یک پیروزی به خیابان می ریزیم، هم را در آغوش می کشیم، بوق می زنیم، سخاوتمندانه به هم شیرینی تعارف می کنیم و شب مثل پادشاه هان دو اقلیم با لبخند می خوابیم، روز بدی هم در راه است. روزی که شکست می خوریم و در هم می شکنیم. غرورمان زخمی می شود، قلب مان مچاله، اشک مان سرازیر …

چه روز بدی است روز شکست در فوتبال برای مردمی که جز فوتبال دل خوشی دیگری ندارند! مثل شکست در جنگ برای مردمی که جز #جنگ سرگرمی و دل خوشی و مایه افتخار دیگری ندارند که به واسطه آن بخندند و احساس غرور کنند و به خیابان بریزند.

در همه جای دنیا مردم از پیروزی در فوتبال لذت می برند و از شکست هایش بغض می کنند اما هرچه کشورها فقیرتر باشند و دل خوشی ها مردم کمتر، این شادی ها و اندوه ها عمیق تر است. مستی و خماری اش شدیدتر است.

من اگر جای سیاستمداران بودم در کنار هوا کردن تبریک های کیلویی بعد از پیروزی در یک مسابقه فوتبال، به این نکته هم فکر می کردم که مردم به دل خوشی های جایگزین دیگر هم نیاز دارند. چیزهایی که وقتی تیم ملی شان شکست بخورد به آن هم دل ببندند و احساس نکنند دنیا به آخر رسیده.

اگر گالیله زنده بود شاید می گفت: بدا به حال ملتی که تنها دل خوشی اش فوتبال است

احسان محمدی

telegram

مطالب مرتبط

نظر بدهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

کد امنیتی *