مستوره اردلان

 

من آن زنم که به ملک عفاف صدر گزینم
زخیل پردگیان نیست در زمانه قرینم

به زیر مقنعه ما را سری است لایق افسر
ولی چه سود که دوران نموده خوار چنینم

مرا ز ملک سلیمان بسی است ننگ همیدون
که هست کشور عفت همه به زیر نگینم/ مستوره اردلان

سهند ایرانمهر| زمانی که ایران به شکل ملوک الطوایفی اداره می شد، در امارت اردلان به مرکزیت سنندج، شاهزاده ای بود به نام ماه شرف خانم قادری که در غزلیاتش متخلص به مستوره بود . زنی شاعر، تاریخ نگار، خطاط و از معدود زنانی که در باب شرعیات (مذهب شافعی) رساله نوشت. در روزی چون امروز (سال ۱۳۸۵) و به مناسبت دویستمین سالگرد تولد وی در اربیل آیین بزرگداشتی برگزار شد . می توان گفت که پیکره مستوره در سنندج (شاید) تنها پیکره از زن در ایران باشد که او را چنان که بوده، روایت کرده است، بی گزند ، بی اعتراض، مورد تکریم و مایه مباهات مردمان آن سامان.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

کد امنیتی *

بستن
بستن