خانه از پایبست ویران است!
صبح یک روز زمستانی، مقابل مدرسهای در مرکز شهر، باکس زبالهای سرریز شده است. همزمان، کارمند خدماتی مدرسه پسماند خوراکی دانشآموزان و کاغذهای باطله را بدون استفاده از کیسه زباله روی همان انباشت رها میکند تا با کمترین وزش باد، خیابان به زبالههای بیشتر مزین شود.
پیگیری از مدیر مدرسه نه تنها به پذیرش مسئولیت منجر نمیشود بلکه با این پرسش همراه میشود؛ به نظر شما باید چهکار میکرد؟ سؤالی که نشان میدهد مسئله فراتر از باکس زباله و مستقیماً به مسئولیتپذیری برمیگردد. چهبسا اگر دوربین آن خطا را ثبت نکرده بود، مدیر محترم، کمکاری والدین در تربیت فرزند را عامل پراکندگی پسماند در شهر معرفی میکرد.
در چنین شرایط و روالی شهرداری متهم ردیف اول است، در حالیکه قصور از جایی آغاز شده است که باید نظم، مسئولیت اجتماعی و احترام به فضای عمومی را از پایه آموزش دهد.
مدرسه صرفاً یک ساختمان آموزشی نیست؛ ویترین تربیت شهروند آینده است. وقتی بیمبالاتی در سادهترین امور به رویه بدل میشود، شگفتزده شدن از پیامدهای اجتماعی آن، سادهلوحی است.
واقعیت این است؛ خانه از پایبست ویران است!
