آموزش و پرورش سقز؛ از اسکلتهای فراموش شده و مدارس تخریبی تا دفاتر لوکس مدیران
در حالی که بسیاری از مدارس سقز سالهاست در وضعیت تخریبی یا نیمهتمام رها شدهاند و در مواردی دانشآموزان در محیطهای ناایمن درس میخوانند، گزارشها از صرف هزینههای چشمگیر برای تجهیز دفاتر برخی مدیران مدارس خبر میدهند؛ اقدامی که با واکنش معلمان و والدین همراه شده است.
از روستاهای دورافتاده تا محلههای مرکزی سقز، ردپای پروژههای آموزشی نیمهتمام و مدارس تخریبی بهوضوح دیده میشود. در بسیاری از نقاط، اسکلتهای بتنی و فلزی ساختمانهایی که قرار بود روزی به عنوان مدارس چندکلاسه مورد استفاده قرار گیرند، سالهاست خاک میخورند و به نمادی از رکود در نظام عمرانی آموزش و پرورش بدل شدهاند.
یکی از این موارد، دبیرستان ۱۲ کلاسه خیابان “ماموستا ههژار” است؛ پروژهای که بر اساس تابلوی مشخصات آن خیّرساز است و اگرچه سالها پیش کلنگ آن به زمین خورد اما اکنون اسکلت فلزی آن به مأمن کبوتران تبدیل شده است و نه خیّر و نه آموزش و پرورش پیگیر سرنوشت آن نیستند.
در سوی دیگر، برخی مدارس فعال نیز در شرایطی به فعالیت ادامه میدهند که خطر در کمین دانشآموزان است. مدرسه “تربیت” در خیابان سعدی نمونهای از این وضعیت است. ساختمانی فرسوده که بنا بر گزارشها، بهدلیل ناایمن بودن، آموزش و پرورش روزهای حضور دانشآموزان را به دو روز در هفته کاهش داده است. این در حالی است که در نزدیکی آن، پروژه ۱۸ کلاسه “سپیده” مدتهاست در انتظار افتتاح مانده و وعده بهرهبرداری آن در مهرماه امسال نیز محقق نشد.
در کنار این مشکلات، گزارشهایی نیز از اقدامات پرهزینه دفاتر برخی مدیران مدارس منتشر شده است. در یکی از مدارس شهرستان، مدیر مربوطه با صرف مبالغ قابلتوجه، دفتر چند ده متری خود را بازسازی و تلویزیون ۵۵ اینچ خریداری کرده است؛ اقدامی که با اعتراض معلمان و اولیای دانشآموزان مواجه شده است.
در نامهای که نسخهای از آن به دست واکاوی رسیده، معلمان و اولیای مدرسه خواستار بررسی فوری و برخورد با چنین اقدامی شدهاند. آنان تأکید کردهاند که بودجه مدارس باید صرف بهبود شرایط آموزشی، تعمیر سرویسهای بهداشتی، توسعه فضاهای ورزشی و هوشمندسازی کلاسها شود، نه برای ایجاد دفاتر مجلل.
این موارد، تنها گوشهای از وضعیت نابسامان پروژههای آموزشی در شهرستان سقز است؛ وضعیتی که نتیجه سالها تغییرات مدیریتی نه بر اساس شایستگی و توانایی بلکه بر اساس جناحبندیهای مختلف و اعمال سلیقههای گوناگون در بدنه آموزش و پرورش است. تغییراتی که به جای بهبود کیفیت، روند فرسایش و کاهش اعتماد عمومی را سرعت بخشیده و آینده آموزشی دانشآموزان این شهرستان را در معرض خطر قرار داده است.
