سقزشناسی ۲ و شورا و شهرداری ۵ ساله؛
ژستهای فرهنگی، سرپوشی بر ناکارآمدی در یک دوره
شورا و شهرداری سقز فردا دومین حلقه از سلسله نشستهای موسوم به “سقزشناسی” را با محوریت موسیقی برگزار میکند؛ نشستی که در ظاهر رنگ و بوی فرهنگی دارد، اما در بطن خود بیش از هر چیز بوی فرار از پاسخگویی، کارنامهسازی دقیقه نودی و احتمالاً بهرهبرداری انتخاباتی از فرهنگ را به اذهان میرساند.
برگزاری نشستهای فرهنگی و پرداختن به هویت، تاریخ و موسیقی یک شهر بویژه موسیقی در سقز که در تار و پود مردمان آن نهفته است، نهتنها امری مذموم نیست بلکه از الزامات یک شهر زنده و پویاست. اما مسئله آنجاست که اینگونه برنامهها زمانی معنا پیدا میکنند که بر شانههای یک عملکرد واقعی، ملموس و قابل دفاع در سایر حوزهها، بهویژه عمران و توسعه شهری، استوار شده باشند، چیزی که در چهار سال گذشته در سقز، عملاً وجود نداشته است.
پس از چهار سال فعالیت شورای ششم و حتی تمدید چند ماهه این دوره، حالا درست در ماههای پایانی عمر این شورا و در روزهای منتهی به ثبتنام در انتخابات پیشرو (شورای هفتم)، شهرداری و شورا “سقزشناسی ۲ را برگزار میکنند تا در زمستان عمر شورای ششم و درست زمانی که دیگر چیزی برای ارائه در حوزه عمل باقی نمانده، با برگزاری نشست و همایش و … صورتمسئله را تغییر دهند.
شهرداریها ذاتاً متولی بخشی از فعالیتهای فرهنگیاندو برای این منظور هم دو مسیر مشخص وجود دارد؛ نخست آنکه در نقش پشتیبان، میدان را به نهادهای مردمی و انجمنها میسپارد تا فرهنگ از دل جامعه بجوشد نه از پشت میز مدیریت، یا آنکه شهرداری رأساً همهچیز را در دست بگیرد و با دستور کار اداری برنامههایی ولو پُر مخاطب تهیه کند. آنچه این روزها در سقز شاهد آن هستیم بیشتر مسیر دوم را میرساند و در قالب یک وظیفه اداری انجام میشود که احتمالا عاری از خلاقیت و نوآوری هم خواهد بود.
سقزشناسی ۲ در این پاییز و زمستان اگر قرار بود واقعی، اثرگذار و باورپذیر باشد، باید پسزمینهای از بهار و تابستانی پربار در کارنامه شورا و شهرداری داشت. باید در چهار سال گذشته دستکم چند پروژه عمرانی شاخص، ماندگار و قابل دفاع به مردم ارائه میشد. باید شهروندان سقز، نشانههایی از تحقق شعار “سقز، شهر سبز انسانمحور، مقصد جذاب برای سرمایهگذاری” را با به سرانجام رساندن چند پروژه سرمایهگذاری میدیدند. سقزشناسی ۲ در صورتی می توانست واقعی باشد که بشود تاریخ و فرهنگ و ازجمله موسیقی آن را پیش از سالن سینما در کالبد شهر و اِلِمانهای شهری نفس کشید.
اما وقتی در چهار سال گذشته، با قاطعیت میتوان گفت هیچ اثر عمرانی ماندگاری از این شورا و شهرداری به یادگار نمیماند، چنین برنامههایی بیش از هر چیز به فرار رو به جلو شباهت دارد؛ فرار از پاسخگویی به مطالبات انباشته مردم و چه بسا در این میان چنین دورهمیهایی فرصتی طلایی فراهم میکند؛ چند مقام و مسئول، چند سلام و صلوات، چند عکس یادگاری و رزومهای که شاید در ماههای آینده، در مسیر تأیید صلاحیت یا ارتقای مدیریتی به کار بیاید.
فردا احتمالا بهدلیل پیوند دیرینه موسیقی با مردم سقز، سالن برگزاری این نشست مملو از علاقهمندان خواهد بود و بازتاب رسانهای گستردهای هم در پی خواهد داشت و ساعتها ارسال مطالب به کانال تلگرامی شهرداری ادامه داشته باشد، اما این استقبال، هرگز نمیتواند کارنامه خالی و عملکرد ضعیف شورای ششم و شهرداری سقز را پُر کند و به عبارتی نمیتواند سپر بلا برای ناکارآمدی مدیریتی باشد.
