شوی شهرداری سقز؛ از دلِ شهر تا قلعه تاریخی زیویه
در حالی که شهرداری و شورای شهر سقز پس از چهار سال، کارنامهای خالی از دستاوردهای ملموس بر جای گذاشتهاند، حالا با برگزاری نشست تخصصی ثبت جهانی زیویه میکوشند عملکرد نداشته خود را با پوشاندن نقابهای فرهنگی پنهان کنند. نشستی که بیش از آنکه گامی برای ثبت جهانی باشد، بخشی از کارزار انتخاباتی زودهنگام و ادامه تبلیغات چهارسال گذشته بهنظر میرسد.
شورا و شهرداری سقز خبر دادهاند که با همکاری وزارت میراث فرهنگی در نظر دارند نشست تخصصی در راستای ثبت جهانی زیویه و رونمایی از کتاب مقبره سلطنتی زیویه و هنر سکایی” را روز چهارشنبه ۲۸ آبان در پردیس سینمایی مهر برگزار کنند.
اگرچه ظاهر ماجرا زیبا و یک حرکت علمی و کارشناسی و امری مطلوب در راستای تشریح میراث تمدنی این منطقه محسوب میشود اما جلوههای نازیبای باطن آن که همان تبلیغات و نمایشی بودن است بر آن ظاهر زیبا میچربد، چرا که ابتدا در کمتر نشست تخصصی از عموم مردم دعوت میشود، مگر آنکه هدف، نمایش باشد!
از سوی دیگر، اگرچه ثبت جهانی زیویه نیازمند همکاری همه ارگانهاست، اما در این مسیر وزارت میراث فرهنگی، اداره کل استانی و اداره شهرستانی، نماینده مجلس، فرمانداری، پژوهشگران دانشگاهی و نهادهای مردمی در ابتدای صف هستند و جای شهرداری در انتهای این صف. بخصوص آنکه زیویه خارج از محدوده شهری سقز قرار دارد ولی شهرداری با ذوقزدگی تمام، خود را در کانون ماجرا قرار داده تا شاید افکار عمومی آن را پیشقدم در چنین حرکتهایی تلقی کند.
این در حالی است که داخل شهر دهها موضوع حیاتی و حلنشده وجود دارد که شهرداری میتواند و میبایست آنها را سامان دهد. کاروانسرای تاجوانچی که خبر تملک آن پیشتر از سوی شهرداری مطرح شد و بعد در سکوت کامل فرو رفت، خانه تاریخی کمانگر که همچنان معلق است و پروژه پیادهراه فرهنگی تا مساجد دومناره و شیخ مظهر و نیز مطالبه چندین ساله شهروندان مبنی بر ایجاد یک موزه موضوعاتی هستند که میتواند با همکاری میراث فرهنگی در دستور کار شهرداری قرار بگیرد.
اما شهرداری حتی در ساماندهی بازار تاریخی سقز که از حداقل امکانات، مانند سرویس بهداشتی مناسب، محروم است غافل شده است. اگر شهرداری واقعا دغدغه میراث دارد نمیخواهد راه دوری برود، رسیدگی به همین مسائل بدیهی در داخل شهر بزرگترین کارهاست. اگر اینها انجام شد آنوقت شاید همکاری برای زیویه هم معنا پیدا کند.
این نخستینبار هم نیست که شهردار سقز با موجسازی رسانهای سعی در ایجاد تصویری از خود به عنوان “مدیر دغدغهمند میراث” ارائه کند. همین یک هفته پیش، عضویت سقز در مجمع شهرهای تاریخی ایران به یک جشنواره تبلیغاتی تبدیل شد. در آن مراسم شهردار از “شناخت روح شهر” و احیای بافت تاریخی ۴۶ هکتاری سقز جهت به قلب تپنده گردشگری و اقتصاد شهری سخن گفت. اما این صحبت برای سقزیها بیشتر یک مزاح بود چون سابقه شورا و شهرداری در این دوره مملو از چنین صحبتهایی است.
در نهایت باید گفت شهرداری و شورای شهر دوره فعلی، فرصت طلایی خود را از دست دادهاند. همه آنچه اکنون میگویند و برگزار میکنند، از نشستهای پرزرقوبرق تا رونماییهای پر سر و صدا، برای شهروندان معنایی جز آغاز کمپین انتخاباتی زودهنگام ندارد. وقتی چهار سال زمان برای عمل کردن بود و عمل نشد، حالا هر حرکت فرهنگی که شورا و شهرداری در آن مشارکت داشته باشند تنها یک کارکرد دارد: تبلیغات برای دوره بعد.
