از وعده جذب سرمایهگذار تا تجاریسازی حیاط پارکسوار
تبدیل بخشی از حیاط پارکسوار سقز به مغازههای تجاری، اگرچه با عنوان «ایجاد درآمد پایدار» توجیه شود، پرسشهای جدی درباره اولویتهای مدیریت شهری، حفظ فضاهای عمومی و سرنوشت شعار چندساله جذب سرمایهگذار ایجاد کرده است؛ آن هم در شرایطی که هنوز درباره مجوزها، مصوبه شورا و تأثیر این طرح بر نقاط پرترددی مانند حدفاصل میادین استقلال و آزادی (یادبود و برگاراج) اطلاعرسانی شفافی صورت نگرفته است.
چند روزی است دیوار پارکسوار سقز در میدان استقلال (یادبود) با گونی پوشانده شده و ماشینآلات شهرداری در حال خاکبرداری و فعالیت عمرانی هستند. بر اساس شنیدهها، قرار است در ضلع خیابان امام پنج دهنه و در ضلع دیگر پارکسوار بر بلوار صلاحالدین ایوبی، دو دهنه مغازه احداث شود؛ طرحی که گفته میشود هدف آن ایجاد درآمد پایدار برای شهرداری است.
اما این تصمیم، فارغ از بحث درآمدزایی، با چند پرسش اساسی روبهروست. فاصله میان میدانهای استقلال و آزادی (یادبود و برگاراج)، یکی از متراکمترین محدودههای شهر است. پیادهروهای این مسیر همین حالا نیز زیر فشار رفتوآمد شهروندان، مغازهها و وسایل آنها قرار دارند. در چنین شرایطی، تنها بخش کوچکی از این مسیر که هنوز امکان تنفس و مکث برای شهروندان داشت، بخشی از حیاط پارکسوار بود؛ فضایی که شهرداری کمتر از دو ماه پیش با نصب نیمکت در آن، عملاً امکان استراحت عابران را فراهم کرده بود و با استقبال شهروندان نیز مواجه شد.
اکنون این سؤال مطرح است که چرا مدیریت شهری به جای افزایش فضاهای عمومی و کاهش تمرکز تجاری در نقاط پرتردد، بار دیگر به سمت ایجاد کاربری تجاری در همین محدوده حرکت کرده است؟
از سوی دیگر، حیاط پارکسوار محل توقف و گردش اتوبوسهای درونشهری است و حتی در شرایط فعلی نیز گاهی فضای موجود برای دور زدن اتوبوسها کافی به نظر نمیرسد. کوچکتر شدن این فضا میتواند رفتوآمد ناوگان را با مشکل مواجه کند؛ مگر اینکه شهرداری برنامه مشخصی برای تغییر ناوگان و استفاده گستردهتر از ون داشته باشد که تاکنون اطلاعرسانی روشنی درباره آن صورت نگرفته است.
مسئله مهم دیگر، جنبه قانونی طرح است. احتمالا احداث این مغازهها نیازمند مصوبه شورای شهر و تأیید کمیته تطبیق باشد، با توجه به فضای موجود در شورا و عدم تشکیل جلسات مرتب، افکار عمومی حق دارد بداند این مراحل طی شده یا خیر؟
اما شاید مهمترین پرسش، به شعار اصلی این دوره مدیریت شهری بازگردد: جذب سرمایهگذار برای ایجاد درآمد پایدار. طی پنج سال گذشته، این شعار بارها تکرار شد، اما اکنون به جای مشاهده پروژههای بزرگ و جذب سرمایه بخش خصوصی، شاهد آن هستیم که راهکار درآمدزایی به احداث چند مغازه در حیاط یک پارکسوار تقلیل یافته است.
شهرداری در سالهای گذشته در پروژههایی مانند پاساژ الماس غرب، زیرگذر میدان آزادی، پارکینگ طبقاتی زاگرس و مغازههای جلو میدان ترهبار از سهم ۱۵ تا ۲۵ درصدی سخن گفته بود. پرسش روشن این است: درآمد حاصل از این املاک امروز چقدر است و چرا مدیریت شهری برای تأمین درآمد، به سراغ کوچکتر کردن فضای عمومی و تجاریسازی حیاط پارکسوار رفته است؟
اگر درآمد پایدار قرار است به معنای تبدیل تدریجی فضاهای عمومی به مغازه باشد، مسئله دیگر صرفاً احداث چند واحد تجاری نیست؛ بلکه باید درباره مسیر و اولویتهای مدیریت شهری در پنج سال گذشته پاسخ روشنی ارائه شود.
