ادامه محدودیت برق صنایع در کُردستان، زبان مسئولان همچنان در کام!
در حالی که محدودیت برق صنایع کوچک در برخی استان‌های همجوار برداشته شده و معاون وزیر نیرو نیز از تأمین برق بدون محدودیت برای صنایع زیر دو مگاوات خبر داده است، شهرک‌های صنعتی استان کُردستان همچنان یک روز در هفته با قطعی برق مواجه‌اند. سه هفته از پاییز گذشته، اما سهم تولیدکنندگان کُردستانی از وعده‌های حمایتی دولت، همچنان قطع برق و سکوت مسئولان استانی است؛ سکوتی که هزینه آن را کارگران و تولیدکنندگان می‌پردازند.
با شروع تابستان و نخستین زمزمه‌های محدودیت برق، صنایع کوچک استان کُردستان جزو نخستین قربانیان خاموشی‌ها بودند؛ تصمیمی که بر اساس آن، هر شهرک صنعتی استان یک روز در هفته از برق محروم شد. حالا اما پاییز از راه رسیده، مصرف برق کاهش یافته و انتظار می‌رفت دست‌کم محدودیت صنایع کوچک پایان یابد؛ انتظاری که ظاهراً برای بسیاری از استان‌ها از جمله استان‌های همجوار محقق شده، اما برای کُردستان نه! گویی در تقویم مسئولان، پاییز برای همه استان‌ها آغاز شده، جز کردستان!
ماجرا زمانی تلخ‌تر می‌شود که اظهارات مصطفی رجبی مشهدی، معاون برق و انرژی وزارت نیرو و سخنگوی صنعت برق کشور، را کنار واقعیت موجود در شهرک‌های صنعتی استان قرار دهیم. روز گذشته رسانه‌های سراسری به نقل از او اعلام کردند که در راستای حمایت از تولیدکنندگان خرد و متوسط، برق تمامی شهرک‌های صنعتی و صنایع با دیماند زیر دو مگاوات باید از سوی شرکت‌های توزیع نیروی برق، به‌صورت کامل و بدون هیچ محدودیتی تأمین شود تا روند تولید این واحدها مختل نشود.
اما ظاهراً این دستور نیز در کُردستان، دست‌کم تا زمان تنظیم این گزارش، راهی به خطوط برق شهرک‌های صنعتی پیدا نکرده است. برای مثال شهرک صنعتی سقز چهارشنبه‌ها در برنامه خاموشی قرار دارد. پیگیری از واحدهای تولیدی این شهر نشان می‌دهد که آنها باید برنامه‌ریزی‌شان برای فردا، چهارشنبه بر مبنای قطعی برق باشد.
پرسش این است که چرا کُردستان هنگام اعمال محدودیت‌ها در صف اول قرار می‌گیرد، اما هنگام رفع آنها باید آخر صف بایستد؟ چه تفاوتی میان تولیدکننده این استان با استان‌های همجوار وجود دارد که یکی می‌تواند با برق پایدار به کارش ادامه دهد و دیگری باید هر هفته یک روز تولید را متوقف کند؟ آیا قرار است هزینه ناتوانی در مدیریت ناترازی برق، باز هم از جیب صنعتی پرداخت شود که همین حالا نیز با انبوهی از مشکلات اقتصادی، هزینه‌های تولید و دشواری حفظ اشتغال دست‌وپنجه نرم می‌کند؟
مسئله فقط چند ساعت خاموشی نیست. توقف اجباری تولید می‌تواند برنامه تحویل سفارش‌ها را برهم بزند، هزینه‌های واحدهای صنعتی را افزایش دهد و فشار بیشتری جهت تأمین سوخت جایگزین بر بنگاه‌هایی وارد کند که برای حفظ نیروی کار و ادامه فعالیت خود تلاش می‌کنند.
یک پرسش دیگر نیز وجود دارد؛ نمایندگان و مسئولان استانی کجا هستند؟ مدیران مرتبط با صنعت، شرکت توزیع برق و متولیان حمایت از تولید چه پیگیری مشخصی برای پایان دادن به این وضعیت انجام داده‌اند؟ چرا در برابر ادامه خاموشی‌ها، مطالبه‌ای علنی، اعتراضی روشن یا گزارشی شفاف از نتیجه رایزنی‌ها به گوش نمی‌رسد؟ اگر دستور وزارت نیرو اجرا نشده، چه کسی باید پاسخ‌گو باشد و چه اقدامی برای اجرای آن انجام شده است؟
بله اینجا کُردستان است و مسئولان در برابر هر محدودیت و فشاری بر مردم زبان‌شان در کام است!
