وقتی مدیران دوباره برمی‌گردند؛ بازگشت مدیر سابق به راهداری سقز
رئیس سابق اداره راهداری سقز امروز مجدداً به رأس این اداره بازگشت. این تغییر در یکی از مهم‌ترین حوزه‌های راهداری استان کُردستان رخ می‌دهد؛ شهرستانی که با در اختیار داشتن بیش از یک‌ششم راه‌های روستایی استان و قرار گرفتن در تقاطع ارتباطی پنج شهرستان، نقشی راهبردی در شبکه راه‌های منطقه دارد. در چنین شرایطی، فارغ از هرگونه قضاوت درباره عملکرد مدیران سابق و فعلی، این پرسش مطرح می‌شود که مبنای چنین جابه‌جایی‌هایی چیست؟
فرمانداری سقز از معرفی محمود روحانی‌زاده به‌عنوان رئیس جدید اداره راهداری و حمل و نقل جاده‌ای شهرستان سقز خبر داد. مدیری که آبان ۱۴۰۳ جای خود را به محسن ابن‌عباس داده بود و در این مدت به‌عنوان معاون مدیرکل فعالیت می‌کرد.
اهمیت این اداره و تغییر مدیریت در آن زمانی بیشتر آشکار می‌شود که به جایگاه راهداری سقز در استان نگاه کنیم. سقز از معدود شهرستان‌هایی است که به‌صورت همزمان با شهرستان‌های دیواندره، مریوان و بانه در استان کردستان و شهرستان‌های بوکان و تکاب در آذربایجان غربی ارتباط مستقیم جاده‌ای دارد؛ موقعیتی که در میان شهرستان‌های استان کم‌نظیر است و اهمیت مدیریت شبکه راه‌های این شهرستان و به تبع ارتباط با مسئولان، پیمانکاران و حتی مطالبات مردم را دوچندان می‌کند.
از سوی دیگر، از مجموع حدود ۶ هزار کیلومتر راه روستایی استان کردستان، بیش از هزار کیلومتر در شهرستان سقز قرار دارد؛ یعنی یک‌ششم کل راه‌های روستایی استان! با وجود این گستردگی، سهم برخورداری از راه آسفالته در روستاهای سقز همچنان پایین‌تر از میانگین استانی است و در حالی که میانگین آسفالت راه‌های روستایی استان از ۶۰ درصد فراتر رفته، این شاخص در سقز هنوز به ۵۰ درصد نیز نرسیده است؛ موضوعی که همچنان یکی از مهم‌ترین مطالبات مردم این شهرستان به شمار می‌رود.
ناگفته نماند که طی حدود ۲۰ ماه گذشته اداره راهداری سقز با رویدادها و چالش‌هایی روبه‌رو بوده که عملکرد آن را در معرض توجه افکار عمومی قرار داده است. حادثه تلخ جان‌باختن مهندس محمدسعید دستگیری هنگام اجرای عملیات آسفالت در روستای ایرانخواه، چالش‌های برف‌روبی محورهای مواصلاتی در چند نوبت از بارش‌های زمستان گذشته، گلایه‌های مکرر از وضعیت راه‌های روستایی و همچنین انتقادها نسبت به وضعیت برخی محورهای بین‌شهری از مهم‌ترین موضوعات این دوره بوده است.
در چنین شرایطی، طبیعی است که بازگشت مدیری که کمتر از دو سال پیش جای خود را به فرد دیگری داده بود، پرسش‌هایی را به همراه داشته باشد که آیا ارزیابی عملکرد ۲۰ ماه گذشته، مدیران شهرستان و استان را به این نتیجه رسانده که رئیس پیشین دوباره سکان این اداره را در دست بگیرد؟ یا اگر جابه‌جایی آبان ۱۴۰۳ با هدف ارتقای مدیریتی روحانی‌زاده به معاونت مدیرکل و چشم‌انداز تعیین به‌عنوان مدیرکل انجام شده بود، اکنون بازگشت دوباره او به مدیریت شهرستان بر چه مبنایی صورت گرفته است؟
رئیس جدید که رئیس اسبق این اداره نیز محسوب می‌شود، در نخستین برنامه‌های خود اجرای روکش آسفالت ۱۵ کیلومتر از محور سقز–دیواندره، ۵ کیلومتر از محور سقز–مریوان، ۵ کیلومتر از محور سقز–بانه، بهسازی و تثبیت آسفالت ۵ کیلومتر از مسیر صاحب–گلتپه و همچنین احداث و آسفالت ۱۰ کیلومتر راه روستایی را اعلام کرده است؛ برنامه‌هایی که بخش مهمی از مطالبات حوزه راه در شهرستان را در بر می‌گیرد و اکنون باید دید تا چه اندازه به مرحله اجرا خواهد رسید.
نگهداری، ایمن‌سازی و ارتقای شبکه گسترده راه‌های سقز، بیش از هر چیز به مدیریت کارآمد، تأمین اعتبار، ثبات در تصمیم‌گیری و هماهنگی میان دستگاه‌های مسئول و به نوعی مجموعه‌ای از مدیران، پیمانکاران و مطلبه‌گران (مردم) نیاز دارد. اکنون مهم‌ترین پرسش این است که خروجی این جابه‌جایی مدیریتی برای مردم سقز چه خواهد بود؟ آیا این بازگشت، آغاز روندی تازه برای کاهش مشکلات حوزه راه است یا تنها نمونه دیگری از چرخه تکراری تغییر و بازگشت مدیران؛ چرخه‌ای که در سال‌های اخیر بیش از گذشته در برخی ادارات شهرستان و استان به چشم می‌خورد.
