چراغی که هرگز روشن نشد

قریب به یک سال از روزی که شهردار سقز با حضور مسئولان استانی و شهرستانی، پارک خبرنگار و خانه مطبوعات را با تبلیغات گسترده افتتاح کرد، می‌گذرد؛ اما خانه‌ای که قرار بود محل فعالیت اصحاب رسانه باشد، در این یک سال حتی یک روز هم قفل آن باز نشده است. خانه‌ای که از همان ابتدا بسیاری آن را نه یک اقدام ماندگار، بلکه یک نمایش تبلیغاتی برای روز خبرنگار می‌دانستند.

مراسم افتتاح پارک خبرنگار و خانه مطبوعات سقز سال گذشته ۲۰ روز پس از روز خبرنگار، با پوشش گسترده رسانه‌ای برگزار شد. برخی رسانه‌ها از آن با عناوینی مانند «نخستین خانه مطبوعات مستقل کُردستان»، «هدیه‌ای ماندگار به اصحاب قلم» و… یاد کردند؛ تیترهایی که در مواردی اغراق‌آمیز نیز بودند.

اکنون در آستانه روز خبرنگار و با گذشت نزدیک به یک سال از آن افتتاح، حتی یک روز هم درِ این خانه ۲۰ متری به روی خبرنگاران باز نشده است؛ واقعیتی که این پرسش را مطرح می‌کند که آیا آنچه سال گذشته رخ داد، یک اقدام ماندگار بود یا یک موج تبلیغاتی از سوی شورا و شهرداری؟ و اگر غیر از این است چه مشکلاتی در راه فعالیت آن وجود داشت که در طول یک سال گذشته رفع نشده است؟

البته از همان ابتدا نیز ابهاماتی درباره این اقدام مطرح بود؛ از جمله اینکه آیا شهرداری اختیار واگذاری بخشی از فضای عمومی به یک صنف خاص را دارد و مبنای قانونی این اقدام چیست؟ همچنین، ایجاد خانه مطبوعات توسط یک نهاد عمومی، در آینده چه تأثیری بر استقلال حرفه‌ای رسانه‌ها و رابطه مدیریت شهری با خبرنگاران خواهد گذاشت؟